Bilgisayarınızın klavyesini kullanarak rahatlıkla Osmanlıca yazabileceğiniz bir link:

http://www.isa-sari.com/osmanlica/

Peygamber Efendimiz Vahiy kâtiplerinden Hz. Muâviye’ye bir gün yazı ile alakalı şöyle buyurmuştur: “Divitin mürekkebini ölçülü ve kalemin ucunu incelterek eğik kıl. (با ) harfini dikleştir. ( س )  harfini birbirinden ayır. ( م )harfinin içini doldurma, ( الله ) kelimesini güzel yaz (الرحمن)kelimesini uzun ( الرحيم kelimesini tecvidli yaz. (Yazmaya ara verdiğinde)dividini sol kulağının üzerine koy ki, lüzumunda onu daha çabuk hatırlamana sebep olsun.” Buyurmuşlar

Osmanlıca harfler 35 dir
ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ك گ ك گ ل م ن و ه لا ي  

Elif,be,pe,te,se,cim,çim,ha,hı,dal,zel,rı,ze,je,sin,şin,sad,dad,tı,zı,ayın,gayın,fe,kaf,kef,gef, yaf,naf,lam,mim,nun,vav,he,lamelif,ya

1- )Kef harfi türkce kelime karşıtı dört adet bulunur biri sert okunan ke ك dir( كومور kömür) gibi, biri گ ge dir yumuşak okunur,( کول  gül) ,gibi biri ك nin üzerine üç nokta koyularak yazılan dır okunuşu genizdendir kaf-ı nun denir( يكي yeni) ( سنك senin) gibi ,son olarak ye sesi ile okunan gefde olduğu gibi çift çizgi ile yazılan گ
kaf-ı ya dır( بگ ) bey ( گله جگم )geleceğim gibi .bunlara kaf, gef,yaf ,naf denilir.

2- ) Üç noktalı harfler sert okunur bunlar pe پ çe چ je ژ dir

1-) Sessiz bir harfin soluna( ا )bitişirse o harfe â sesi kazandırır(yavaş   يا واش talan تالان ) gibi
2-)Sessiz bir harfin soluna ( و ) harfi bitişirse o harf (u,ü,o,ö) olarak okunur ( اولو ulu اوزوم üzüm طوروس toros )gibi

3-)Sessiz harfin soluna ( ي ) harfi bitişirse o harfe( ı, i) seslerinden birini kazandırır. ( ايليق ılık ايليك ilik )gibi

4-) Sessiz bir harfin soluna ( ه ) harfi bitişirse o harfe (a,e) sesi kazandırır.
( ده ده dede پاره para )gibi

Harfler

Alıştırmalar 2

Alıştırmalar 3

Alıştırmalar 4

Necip Fazıl Kısakürek

"kaldırımlar" Şiiri

Galatasaray Terbiye-i Bedeniyye Kulübü

Tarih-i Te'sisi: Tesrin-i Evvel 1905

alttaki yazı: Hüviyet Varakası

Mektup Zarfı Yazısı

baştaki besmele işaretidir
Ankara :
Sıhhıyye vekili doktor Refik bey efendiye takdim

Temettuat Defterleri:
1841 yılında Bütün Osmanlı vilayetlerinde köylere ve mezralara varıncaya kadar aile bazında kayıtların tutulduğu defterlerdir.

Birinci bölümde :
Hane 29
Numara 29

(Yan yazı) Merkûm erbâb-ı zirâatten olub bu def'a kaht-ı cihetle Konya Sancağı'nda kain Aksaray Kazası'na bütün bütün (?) nakl ederek emlak ve temettuatını ......

Sağır Osman Oğlu Kara Mehmed'in emlâk ve temettuâtı

İkinci bölümde :
merkûmun birisine(?)  .....................
                        
                        guruş
                         300

hane    33
numro  32
merkum yedinden mukaddem .............
Emîr hüseyin oğlu ismailin emvâl ve temettuatı

Tren Bileti - Anadolu Osmanlı Demiryolu

Osmanlıca Tarihine Bakış

13-20. yüzyıllar arasında Anadolu’da ve Osmanlı Devleti’nin hüküm sürdüğü yerlerde yaygın olarak kullanılmış olan, özellikle 15. yüzyıldan sonra Arapça ve Farsçanın etkisinde kalan Türk yazın dili. Osmanlı Türkçesi ya da eski yazı olarak da bilinen Osmanlıca Arapça, Farsça ve Türkçenin karışımıdır ve Arap alfabesiyle yazılır.


Tarihçe

Osmanlıca terimi Tazminat Dönemi (1839-1876) aydınlarınca ortaya atılmıştır. Daha önceleri Türk lehçelerinin hepsine Türki (Türkçe) ya da lisan-ı Türki (Türk dili) deniyordu. 19. yüzyılda artan milliyetçilik hareketlerine karşılık, Osmanlı Devleti’nin siyasal bütünlüğünü korumak amacıyla yeni bir milliyetçilikle ortaya çıkan Tanzimat aydınları, millet-i Osmaniye (Osmanlı milleti) kavramını geliştirdiler. Osmanlı toprakları üzerinde konuşulup yazılan Türkçeye de Osmani (Osmanlıca) ya da lisan-ı Osmani (Osmanlı dili) adını verdiler.

Türkler tarih boyunca farklı din ve kültürlerle bir arada yaşadıkları için farklı alfabeler kullanmışlardır. 5. yüzyıldan 20. yüzyıla değin yakın ilişki içinde bulundukları kültürlerin etkisiyle Göktürk, Uygur, Sogd, Çin, Tibet, Nasturi-Süryani, Mani, Brahmi, Peçenek, Kuman, Yunan, İbrani, Slav, Arap ve Latin alfabeleri değişik dönemlerde kullanılmıştır. Bunlar arasında Türklerin büyük bölümü tarafından en uzun süre (11. yüzyıldan 20. yüzyıla değin) kullanılanı Arap alfabesidir.



Tarihsel gelişimi açısından Osmanlıca üç döneme ayrılır:

1. Eski Osmanlıca ya da Eski Anadolu Türkçesi: (13-15. yüzyıllar arası)

2. Orta Osmanlıca ya da Klasik Osmanlıca: (16-19. yüzyıllar arası)

3. Yeni Osmanlıca (19. yüzyıl-20. yüzyılın başları)





1. Eski Osmanlıca (Eski Anadolu Türkçesi):

Türklerin büyük bölümü 10. yüzyıla değin Uygur harflerini kullanıyordu. İslamiyetin kabul edilmesinin ardından, Arap kültürünün etkisiyle Arap harfleri kullanılmaya başladı. 15. yüzyıla değin dilde Arapça ve Farsça sözcük ve tamlamalar azdı. Öte yandan 15. yüzyılda İstanbul’da başlayan saray yaşamı Arap, İranlı sanat ve bilim çevrelerini kendisine çekti; ürkçenin yanı sıra, Arapça ve Farsça yüksek sınıf ve aydınlarca kabul görmeye başladı. Bu yabancı öğeler 15. yüzyıldan sonra özellikle nazımda arttı.



2. Orta Osmanlıca (Klasik Osmanlıca):

16. yüzyıldan başlayarak Arapça ve Farsça yalnızca sözcük kullanımı olarak değil, dilbilgisi açısından da Türkçeyi etkilemeye başladı. 19. yüzyıla değin süren bu dönemde Arapça ve Farsça tamlamalar yalnızca isim soylu sözcüklere değil fiillere de girdi. Kökü yabancı bileşik sözcükler oluşturuldu, düzyazı dilinde kısa ve yalın tümcelerin yerini bağlaçlarla uzatılmış yabancı öğelerle dolu tümceler aldı. Dönemin sanatçıları Eski Osmanlıcada kullanılan görece yalın Türkçe yerine Arapça ve Farsçadaki ustalıklarını gösterme yolunu seçtiler.



3. Yeni Osmanlıca:

19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nde matbaanın kurulması, çeşitli konularda gazete ve dergilerin yayımanması ve Batı kültürüne açılma çabaları düzyazıda etkisini gösterdi. Halkın anlayabileceği bir dille yazma girişimiyle dönemin yazar ve yayıncıları daha yalın bir dil kullanmaya başladılar. Yazıda ilk kez noktalama işaretleri kullanılırken, edebiyatta Batı etkisiyle roman, hikaye gibi yeni türlere ilgi arttı. Türkçe kavramı üzerinde durularak dilbilgisi kitapları ve sözlükler yayımlanmaya başladı. Öte yandan Batı’dan alınan yeni kavramları (Batılılaşma, milliyetçilik, Osmanlıcılık vs.) karşılayacak Türkçe sözcüklerin olmaması sebebiyle yeniden Arapça ve Farsça sözcüklerle tamlamalara başvuruldu. Arapça ve Farsça sözcük köklerinden yeni sözcükler türetildi. Bu dönemin sonunda özellikle şiirde ağdalı bir dil kullanılmasına (Edebiyat-ı Cedide, Fecr-i Âti) ve yabancı sözcüklere yer verilmesine karşın, dilde yabancı öğelerden arındırma çabaları devam etti. Bu süreç 1928’deki Harf Devrimi’nden sonra daha da hızlandı.

Arap alfabesi 28 harften oluşur. Osmanlıcada Arap harflerinin yanı sıra Farsçadaki p ( پ ), ç ( ﭺ ) ve ( ﮊ ) harflerini de kullanmışlardır. Bu 31 harfin dışında Türkçedeki ince g ünsüzünü belirtmek için kef harfine bir çizgi eklenerek gef, genizsi n ünsüzü için üç nokta eklenerek nef (sağır kef, kâf-ı nunî), lam ile eliften lamelif, hemze ile h harfinin ünlü şekli olan hâ-i resmiye harfleri oluşturulmuştur.


Osmanlıca sağdan sola doğru yazılır. Arap harflerinde temel ve küçük harf ayrımı yoktur. Noktalama işaretlerinde kesin kurallar bulunmamaktadır. Arap harfleri sözcüklerin başında, ortasında ve sonunda farklı biçimde yazılır. Bazı harfler (dal, zel, re, je, vav د , ذ , ر, ز, ژ, و ) bir sonraki harfle birleşmez.

Arap harflerinin Türkçedeki zengin ünlü sistemini karşılamada yetersiz olduğu düşünülür. Örneğin Arap alfabesindeki elif (ﺍ ) Türkçedeki a ve e ünlüsünün karşılığıdır ya da Türkçedeki u, ü, o, ö ünlülerinin yerine Arapçada yalnızca ( ﻭ ) harfi vardır, bu aynı zamanda v ünsüzünün de karşılığıdır.

1. Bir işe başlarken ne deriz

2. Yemekten önce ne deriz 

3. Yemekten sonra ne deriz 

4. Aksırdığımızda ne deriz 

5. Birisi aksırınca ne deriz 

6. Birisini görünce ne deriz 

7. Birisi selam verince ne deriz 

8. Arkadaşımızdan ayrılırken ne deriz 

9. İlginç birşey görünce ne deriz 

10. Güzel birşey görünce ne deriz 

11. Birşey planlayınca ne deriz 

12. Sevdiğimiz birşey görünce ne deriz 

13. Korktuğumuzda ne deriz 

14. Birisi birşey verince ne deriz 

15. Yanlış bir şey yaptığımızda ne deriz