Her sanatın olduğu gibi Ebru Sanatının da bir geleneği vardır. Türk Ebru Sanatının geleneğe bağlı olarak sürdürülmesi ve kendi kültür değerlerimizi tam olarak yansıtması ile Ebru Sanatı yaşayabilir. Öncelikle Türk Kültürü ile bugüne kadara yapılmış olan ebru çeşit ve tekniklerini icra ettikten sonra kişinin ebru yapmaya başladığı söylenebilir. Ebrunun usta çırak ilişkisi ile başlaması, hocanın belli bir silsileyi takip etmesi gerekir. Ebrunun kendine göre kuralları vardır. Boyaların çalışma esnasında birbirlerini itmesi ve itilen boyanın kırılmamamsı, çekilen ebrunun falsolu olmaması gerekir.

EBRU, GERİ DÖNÜŞÜ OLMAYAN,TEKRARI OLMAYAN VE NONFİGÜRATİF VE KENDİNE ÖZGÜ BİR SANATTIR. HERHENGİ BİR ŞEYE BAKILIP YAPILAMAZ. BU NEDENLE DÜŞÜNCE ÜRETMEK GEREKİR. EBRU GİZLİ BİR DÜŞTÜR, DÜŞÜNCELERİMİZİN İÇİNDE OLUPTA ORTAYA ÇIKARAMADIĞIMIZ GİZLERDİR. BU ANCAK TEKNENİN BAŞINA OTURUNCA, TEKNE İLE BÜTÜNLEŞİNCE KEŞFEDİLEN BİR OLGU... YANİ GİZLİ BİR AŞK...

OLMAYAN BİR ŞEYE AŞIK OLMAK GİBİ... SEVGİLİYİ DÜŞÜNDE YARATMAK VE ONUNLA YAŞAMAK... TEMEL AMAÇ GÜZELİ BULMAK OLMALIDIR... GÜZEL OLAN DAİMA İLKTİR. BİZDE İLKLERİMİZİ GELENEKLERİMİZLE YAŞARIZ. BENCE ÖNEMLİ OLAN GELENEKLERİMİZİN İÇİNDE İLKLERİ ARAMAKTIR, YENİLERDE İLKLERİ ARAMAK DEĞİL….

Ebru ustası Alpaslan Babaoğlu’nunda belirttiği gibi "Öncelikli amaç; Ethem Efendi, Necmettin Okyay ve Mustafa Düzgünman'ın yaptığı ebruları, onların ebru yaparken ya da seyrederken hissettiklerini hissetmeye gayret ederek onlardan daha güzel yapmaya çalışmak olmalıdır." Görüşü çok doğrudur.

Mustafa Düzgünman'ın yaptığı bütün ebru çeşitlerini O'nun kadar başarılı yapamayanların ebruda yenilik adına yaptıkları, sanatı dejenere etmekten başka bir şey değildir.

Benim ve Tarz-ı Kadim Ebruevi'nin genel felsefesi;

"HER BOYALI KAĞIT EBRU DEĞİLDİR, HER TEKNE BAŞINA GEÇEN DE EBRUCU DEĞİLDİR."